14 Temmuz 2009 Salı

tuhaf duygu halleri...


İlk aylarımda mide bulantılarımla cebelleşirken bir yandan gülümsedim hep, içimden dedim ki demek ki bebişim sağlıklı ki ben bunları yaşıyorum... "Şükürler olsun"


Gözüm belki de ilk defa bebeklerde çocuklarda, içimde hep ben bugünlerini görebilecek miyim diye endişeyle karışık umut dolu sorular...


Kafamda senaryolar, ben olsam napardım acabalar, herşeyi biliyor olma çabaları... Bol bol kitap okuyup, anneciklerle konuşup kendini hazırlamakla geçen günler...


Yeni nesili(!?) tuhaf gözlerle süzmeler ama eleştirmemek için çok çok büyük çabalar, tabi ki temelinde "büyük konuşuyor" olabilme korkusu...


Ve son nokta dün gece... Hava malum yağmurlu, gök gürlüyor, ev inliyor:) Sese uyandım haliyle, bir güzel kocamı da uyandırdım "canım yaaa kızımız doğmuş olsaydı kesin korkar, koşa koşa yanımıza gelir, aramıza yatardı di mi?"diye sordum, o da beni yatırdı, bir de sarıldı, uyumaya devam...


Anne olma aşaması böyleyse anneliğime kavuşunca nasıl bir ruh halinde olacağım ben acaba, ne güzel di mi :)

Hiç yorum yok: